หัวเรื่อง: คุณมุกหอม..ขอผลงานหนังสือปีละเล่ม สองเล่ม นะ.นะ..นะ..
เนิ่นนานมาแล้ว ที่มีวันอาทิตย์ให้รอคอย เพื่อจะได้อ่านข้อเขียนของใครคนหนึ่งในหนังสือพิมพ์มติชน
เปิดอ่านเป็นคอลัมน์แรกเสมอ
แล้วต่อมาเจ้าของคอลัมน์คุยความคิดคนนั้นก็หายไปจากหน้าหนังสือพิมพ์ในวันอาทิตย์
เพื่อเป็นการประท้วงอย่างเป็นทางการ บัดนั้นจนบัดนี้ เราแทบจะไม่ซื้อหนังสือพิมพ์ฉบับวันอาทิตย์เลย
ประมาณว่าหวนนึกถึงความหลังแล้วใจหาย (แง.แง)
ทุกครั้งที่คุณมุกหอมมีหนังสือออกมา ไม่ว่าจะเป็นรวมบทความหรืออื่นๆ
เห็นคำนำเสนอของคุณมุกหอมในหนังสือเล่มไหน ของใคร ส่วนใหญ่ก็จะต้องหาหนังสือเล่มนั้นมาไว้ในครอบครองเสมอ
พักนี้ ในวารสารอ่านเอง คุณมุกหอมก็ยกพื้นที่ให้คุณหมอมฮุกเสียแล้ว
จะบอกว่า...หาคนเขียนหนังสือโดนใจ สะกิดให้ได้มุมมองที่น่าขบคิดอย่างคุณมุกหอมได้ยากยิ่งนัก
คนอ่านเขียนภาษาไทยได้ และตะบี้ตะบันเขียนนั้นพบได้ทั่วไปในหน้ากระดาษเป็นพันเป็นหมื่นเล่มในงานสัปดาห์หนังสือ
ไม่รู้เขาเหล่านั้นจะเขียนอะไรกันนักกันหนา ใช้กระดาษพิมพ์หนังสือพวกนั้นมากๆ เพิ่มปัญหาโลกร้อนซะงั้น
กระทู้นี้จึงตั้งขึ้นมาเพื่อขอกันดื้อๆ ให้คุณมุกหอมมีงานเขียนออกมาบ่อยๆ มีผลงานหนังสือปีละเล่ม สองเล่มเป็นอย่างน้อยให้คนอ่านได้หายคิดถึง
เ(ขียนสารคดีท่องเที่ยวสไตล์คุณมุกหอม เราก็อยากอ่านนะ)
หากหายไปไหนนานๆ จะต้องจองสถานที จัดงานแถลงข่าว เขิญนักข่าวสายบันเทิงมางานแถลงข่าวโดยทั่วกัน อิอิ
ปีใหม่นี้ขอให้คุณมกหอม และทีมงานวารสารอ่าน มีความสุขมากๆ ค่ะ
รู้สึกเป็นหนี้บุญคุณยังไงก็ไม่รู้ ที่ท่านทั้งหลายสร้างสรรค์ผลงานดีๆ ให้ได้อ่านกัน
เปิดอ่านเป็นคอลัมน์แรกเสมอ
แล้วต่อมาเจ้าของคอลัมน์คุยความคิดคนนั้นก็หายไปจากหน้าหนังสือพิมพ์ในวันอาทิตย์
เพื่อเป็นการประท้วงอย่างเป็นทางการ บัดนั้นจนบัดนี้ เราแทบจะไม่ซื้อหนังสือพิมพ์ฉบับวันอาทิตย์เลย
ประมาณว่าหวนนึกถึงความหลังแล้วใจหาย (แง.แง)
ทุกครั้งที่คุณมุกหอมมีหนังสือออกมา ไม่ว่าจะเป็นรวมบทความหรืออื่นๆ
เห็นคำนำเสนอของคุณมุกหอมในหนังสือเล่มไหน ของใคร ส่วนใหญ่ก็จะต้องหาหนังสือเล่มนั้นมาไว้ในครอบครองเสมอ
พักนี้ ในวารสารอ่านเอง คุณมุกหอมก็ยกพื้นที่ให้คุณหมอมฮุกเสียแล้ว
จะบอกว่า...หาคนเขียนหนังสือโดนใจ สะกิดให้ได้มุมมองที่น่าขบคิดอย่างคุณมุกหอมได้ยากยิ่งนัก
คนอ่านเขียนภาษาไทยได้ และตะบี้ตะบันเขียนนั้นพบได้ทั่วไปในหน้ากระดาษเป็นพันเป็นหมื่นเล่มในงานสัปดาห์หนังสือ
ไม่รู้เขาเหล่านั้นจะเขียนอะไรกันนักกันหนา ใช้กระดาษพิมพ์หนังสือพวกนั้นมากๆ เพิ่มปัญหาโลกร้อนซะงั้น
กระทู้นี้จึงตั้งขึ้นมาเพื่อขอกันดื้อๆ ให้คุณมุกหอมมีงานเขียนออกมาบ่อยๆ มีผลงานหนังสือปีละเล่ม สองเล่มเป็นอย่างน้อยให้คนอ่านได้หายคิดถึง
เ(ขียนสารคดีท่องเที่ยวสไตล์คุณมุกหอม เราก็อยากอ่านนะ)
หากหายไปไหนนานๆ จะต้องจองสถานที จัดงานแถลงข่าว เขิญนักข่าวสายบันเทิงมางานแถลงข่าวโดยทั่วกัน อิอิ
ปีใหม่นี้ขอให้คุณมกหอม และทีมงานวารสารอ่าน มีความสุขมากๆ ค่ะ
รู้สึกเป็นหนี้บุญคุณยังไงก็ไม่รู้ ที่ท่านทั้งหลายสร้างสรรค์ผลงานดีๆ ให้ได้อ่านกัน

ธูป
Link to this post
Show profile